Οι ελληνικές τράπεζες διστακτικά στην αρχή, κυρίως λόγω των πολλών αγγυλώσεων του τραπεζικού μας συστήματος, χτύπησαν μάλλον αργά την πόρτα του εφοπλισμού. Είναι όμως αλήθεια ότι κατάφεραν, κατά την τελευταία 10ετία, κυρίως, να δημιουργήσουν μια καλή πελατεία και να φθάσουν να έχουν χρηματοδοτήσει, ως σήμερα, πάνω από το 17% των συνολικών δανείων που έχει πάρει ο εφοπλισμός.

Ο παραδοσιακός τρόπος χρηματοδότησης στη ναυτιλία, διαμέσου του Τραπεζικού συστήματος συνεχίζει να καταλαμβάνει το μεγαλύτερο ποσοστό άντλησης των απαιτούμενων κεφαλαίων με τον αποτελεσματικότερο τρόπο, διότι στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε σχέσεις εμπιστοσύνης, στην πλήρη κατανόηση του τρόπου δράσης ενός προσωποπαγούς management και στη βάση, θα έλεγα συνεχούς επαγρύπνησης για τις μεταβολές του επιχειρηματικού κύκλου που συνδέεται με τις ναυτιλιακές επενδύσεις.

Οι ελληνικές τράπεζες συνειδητοποίησαν την ανάγκη για διεθνοποίηση του εγχώριου τραπεζικού συστήματος και την ανάγκη διεύρυνσης των πηγών κερδοφορίας τους, με αποτέλεσμα να λάβουν σημαντικές αποφάσεις προς την κατεύθυνση χρηματοδότησης της ποντοπόρου ναυτιλίας. Για το σκοπό αυτό, έγιναν επενδύσεις τόσο σε έμψυχο δυναμικό (προσλήψεις νέων εξειδικευμένων στελεχών, εκπαίδευση παλαιοτέρων), όσο και στην υλική υποδομή (εκσυγχρονισμός κτιριακών υποδομών ηλεκτρονικών και πληροφοριακών συστημάτων, ΜIS).

Ταυτόχρονα διαμορφώθηκε σύγχρονο πιστοδοτικό πλαίσιο, με ανταγωνιστική προοπτική και αμιγώς τραπεζικά κριτήρια. Έτσι σύντομα οι έννοιες: στρατηγικού σχεδιασμού, δεικτών αποδοτικότητας, εκσυγχρονισμένης πιστωτικής πολιτικής, αποτελεσματικής διαχείρισης προβληματικών δανείων, προοδευτικής εισαγωγής σύγχρονων τεχνικών διαχείρισης πιστωτικού κινδύνου και εκπαίδευσης του προσωπικού, αποτέλεσαν βάση για διαμόρφωση νέας κουλτούρας η χρησιμότητα της οποίας θα φανεί τόσο στις καλές όσο και στις κακές χρονικές φάσεις της ναυτιλίας