Πολλές φορές έχω ερωτηθεί γιατί η ελληνική ναυτιλία είναι η πρώτη στον κόσμο. Πώς δηλαδή έχουμε τέτοια επίδοση σ’ αυτό τον τομέα. Και είναι πολύ δύσκολο να δώσει κάποιος εξήγηση που να είναι, τεχνοκρατική ή, με δεδομένα που έχουν να κάνουνε με κεφάλαια ή, τεχνογνωσία ή, οτιδήποτε.

Και νομίζω ότι αυτό το νησί οι Οινούσσες εδώ που είμαστε σήμερα, δείχνει ότι υπάρχει κάτι το συμβολικό, κάτι το άυλο, σχέση με τη θάλασσα από τη μία μεριά και επίσης με την παράδοση, δηλαδή ότι περνώντας από τους δρόμους των Οινουσσών, περνάς σπίτια ανθρώπων που δεν ζουν πλέον, αλλά υπήρξαν καραβοκυραίοι, αυτό που λέμε παράδοση, αυτό που λέμε, μνήμη που τρέφει και στις νεότερες γενεές, εφόσον υπάρχει η επαφή.

Eγώ είμαι τυχερός, διότι παρόλο που γεννήθηκα στην Αγγλία, ο πατέρας μου πολύ νωρίς θεώρησε πως ήταν σημαντικό να έρθουμε εδώ και να νιώσω αυτό το συμβολικό και άυλο πνεύμα, που έχει η παράδοση η ναυτική και έτσι από πολύ μικρός, εξοικειώθηκα με έναν κόσμο ο οποίος είναι όπως λέει και ο Ελύτης, ένας κόσμος Μικρός και Μέγας.

Είναι ένα κάλεσμα, μια υποχρέωση ότι αφού η θάλασσα τους ευνόησε οφείλουν αυτοί να το υπηρετούν. Να υπηρετούν το συλλογικό. Aπό όσο ξέρω και ο προπάππος μου και ο παππούς μου και ενδεχομένως πιο πριν, οι άνθρωποι είχαν με τη θάλασσα μόνο να κάνουν.

Η ελληνική ναυτιλία στηρίζεται στον παραδοσιακό τρόπο διαχείρισης των πλοίων. Οι επιχειρήσεις είναι, στην πλειονότητά τους, οικογενειακές. Αυτός ο χαρακτήρας ενισχύει τον προσωπικό ανταγωνισμό -μεταξύ των μελών- κι έτσι προβάλλει ως εξέχον συστατικό η αξιοκρατία. Κι έτσι έρχεται η επιτυχία και η παγκόσμια αναγνώριση στα επιχειρηματικά επιτεύγματα του ελληνικού εφοπλισμού.

Νομίζω ότι είναι κάτι το πολύ σπάνιο που δεν ξέρω αν θα επιβιώσει, διότι μας λένε παρωχημένους και ότι πρέπει να γίνουμε όλοι εταιρίες και να μπούμε στα χρηματιστήρια και τα λοιπά.

Ασφαλώς πρέπει να προσαρμοστεί και η ναυτιλία και ο ναυτιλιακός κόσμος στα νέα δεδομένα, αλλά μέχρι ενός ορισμένου σημείου. Διότι πρέπει πάντα να κρατάμε και κάποιες αξίες, απέναντι στα κελεύσματα των καιρών ή μάλλον στις συνθήκες που επικρατούν σήμερα και αυτό που οπωσδήποτε δεσπόζει στις ημέρες μας. Δηλαδή όταν στην εποχή της εικόνας, όπου για να καταγραφεί κάτι, πρέπει να το δει κάποιος στην τηλεόραση ή, να το δει εν πάση περιπτώσει, σε κάποιο έντυπο, υπάρχει ζήτημα διότι δεν είναι πάντα αντιπροσωπευτική η εικόνα που προβάλλεται του εφοπλισμού.

Από την άλλη μεριά, υπάρχει και μία δυσκολία, διότι τα μέσα, θέλουν κάτι το οποίο έχει ενδιαφέρον που ενδεχομένως, συναρπάζει έστω και αρνητικά. Δεν είναι δηλαδή είδηση αν κάποιος άνθρωπος δεν θέλει δημοσιότητα και κάνει τη δουλειά του ωραία και όμορφα στο γραφείο του ή στο σπίτι του, οπότε μοιραία θα προβάλλονται αυτά που δεν εκπροσωπούν τον κλάδο εξ ολοκλήρου και εκεί είναι ένα πρόβλημα που δεν ξέρω αν μπορούμε να το ξεπεράσουμε απολύτως, αλλά πιστεύω και εγώ ότι χρειάζεται να είναι κανείς πιο ανοικτός για τους λόγους που ανέφερα…